Długo, co najmniej kilkanaście stuleci zamieszkiwali nasi odlegli przodkowie Indoeuropejczycy rozległe obszary na wschodzie Europy. To była ich praojczyzna - Aryavarta w sanskrycie. Ich własne imię to Arya – dostojni i szlachetni.

Około 5000 – 4500 lat temu rozpoczęły się wczesne odśrodkowe ruchy Aryów. Ich siedziby poczęły od siebie oddalać się, a język różnicować. Pierwsi opuścili praojczyznę przodkowie Pragerman, ostatni poprzednicy Prasłowian. Określenie Aryo-Słowianie odzwierciedla nasz rodowód.

Aryowie mówili jednym językiem, a może bardzo bliskimi sobie gwarami. Ten język jest znany nauce jako praindoeuropejski – pie.

Żywoty św. Ottona z Bambergu, który chrystianizował Pomorze w XII wieku opisują kult Jarowita w pomorskiej Wołogoszczy i połabskiej Obli (Havelberg). W Wołogoszczy znajdowała się świątynia poświęcona Jarowitowi, o którym jeden z żywotów pisze: "Jarowit (Gerovitus), który po łacinie Marsem się nazywa...", a inny mówi o nim wprost, jako o bogu wojny. W owej świątyni znajdowała się wielka, ozdobna, pozłacana tarcza, poświęcona temu bogu, która stanowiła wielką świętość, a w związku z tym nikomu nie wolno jej było dotykać. Wynoszono ją ze świątyni i niesiono przed wojskiem wyłącznie w czasie wojny, jako symbol i wróżbę zwycięstwa. Podczas misji Ottona w 1128 roku, mieszkańcy Wołogoszczy rzucili się na jego świtę, podejrzewając przybyszy o chęć podpalenia świątyni, tym bardziej, że jednemu z wieśniaków miał się ukazać Jarowit, by przestrzec swój lud przed misją. Jeden z towarzyszy Ottona, kleryk Dytryk, uciekając przed tłumem wpadł do świątyni, chwycił świętą tarczę i wybiegł z nią naprzeciw tłumowi. "Ci zaś - jak pisze żywociarz - jako głupi wieśniacy, myśląc, że ich bóg Jarowit na nich pędzi, zdumieni zawrócili i padli na ziemię".

W XIX wieku romantyczni badacze Słowiańszczyzny pisali o słowiańskim bogu Światowidzie, czyli "widzącym świat", bo swymi czterema licami patrzącym w cztery jego strony. Żyjący w XX wieku, a tworzący głównie w USA polski artysta Stanisław Szukalski utworzył nawet własny neologizm, mający dokładnie wyjaśniać i zastąpić imię owego boga - "Świat-Owid, czyli Owidzacz Świata, bo świecący w czterech kierunkach widnokręgu". Kiedy indziej zaś, imię to przedstawiano w formie Swantewit, co było najbardziej dosłowną transkrypcją formy Svantevith, pozostawionej nam przez łacińskie kroniki. Pojawiała się także forma "Światowit". Imiona w tej postaci do dziś pokutują w kulturze polskiej, dostarczając pomysłów komisjom nadającym nazwy ulic w miastach, właścicielom restauracji, a nawet posłużyło PKP i dziś przemieszczając się linią kolejową na trasie Szczecin - Przemyśl jedziemy właśnie pociągiem o nazwie "Światowid".

W lutym tego roku został założony Społeczny Komitet Odtworzenia Płaskorzeźby Orła Piastowskiego autorstwa Stanisława Szukalskiego w Katowicach.

Stanisław Szukalski ps.art. „Stach z Warty” wybitny rzeźbiarz, malarz, rysownik, projektant , założyciel Szczepu Rogate Serce  grupy artystycznej , która działała od 1929  i gromadziła artystów zainspirowanych kulturą  dawnej słowiańszczyzny. Do  1936 roku Szczep zorganizował  szereg  wystaw na terenie całej Polski ,zajmował się szeroką działalnością promującą swoją sztukę wydając pocztówki z reprodukcjami swoich prac,  publikując artykuły prasowe, jak również wydając własne pismo Krak. W 1938 roku Szukalski wydał również tragedię sceniczną "Krak, Syn Ludoli".

6 września rano, na Zaporożu (Ukraina), miał miejsce bezprecedensowy akt wandalizmu. Znioszczono posągi wizerunków trzech Bogów słowiańskich, postawione na wyspie Khortytsya.

Badania archeologiczne wykazały, że na wyspie, już w epoce brązu, znajdowało się sanktuarium, w którym miejscowi Słowianie czcili Bogów.

Wysyłkiem związku "Арійський шлях" (Aryjska Droga) postawiono w tym miejscu, nieopodal świątyni "Двох Кілець" wizerunki Welesa i Peruna. Inna wspólnota w sąsiedniem sanktuarium postawiła posąg Mokoszy. Ponadto, na wzgórzu dalej była kącina rosyjskich rodzimowierców ze związku "Схрону Єж-словен".

Niezidentyfikowani sprawcy ścieli piłą łańcuchową posągi Peruna i Welesa a posąg mokoszy wyrwano z korzeniami. Resztki posągów zawleczono na brzeg Dniepru, gdzie porąbano je siekierami.