Przybyliśmy dziś tu - w ten wilgotny, ponury dzień jesienny, gdy Natura zamiera, a Człowiek skłania się ku zadumie - całą Zadrugą naszą, by oddać cześć Ojcom i Dziadom naszym. Tego wieczoru dziadować będziemy, by przodki wiedziały, że pamięć o nich żywa jest u nas, a i by światu pominać o dziełach tych co przeminęli. Czcimy pamięć Ojców, co odeszli poza stos pośmiertny, bo to pamięć nasza i ich dzieła utrzymują ich żywych na wieczność. Żywych w krwi i genach naszych, żywych w pamięci, żywych w sercach i umysłach naszych, żywych w dziełach ich życia.

Żerca I: Utwórzcie krąg, silną Zadrugę, by nikt żywy nie miał doń z zewnątrz dostępu, ni żadna siła nie rozerwała go od środka.

Żerca okrążą krąg czyniąc hałas, następnie obsypuje krąg solą, po czym czterej żercy zamykają krąg. Żercy odwracają się ku zachodowi.

Żerca I: Welesie, Pomorski Trzygłowie! Pilnujący Nawii, pozwólże Welom, Nawiom odwiedzić świat żywych, by ogrzać się mogli, posilić i obmyć.

Wlewa się miód w ognisko.

Żerca I: Ojce! Któreście legli w bojach broniąc honoru i posiadania Sławii, prosimy Was na ucztę!

Żerca II: Ojce! któreście saniami zaprzęgniętymi w woły wywiezieni, prosimy Was na ucztę!

Żerca III: Ojce! któreście spoczęli na rozstajnych drogach dla Waszego ukojenia, prosimy Was na ucztę!

Żerca IV: Ojce! Któreście ku zachodowi, za wielką rzekę na krańcu świata, przez most z ciasta, ku Nawii odeszli, prosimy Was na ucztę!

Żercy odwracają się na powrót do ognia.

Żerca I: Palimy grumadki, by wskazać Wam drogę ku światu i stopy Wam ogrzać.

Zapalane są znicze.

Żerca II: Dla Was te mosty z ciasta, byście mogli rzekę przejść i Nawię opuścić.

Pokazywane jest ciasto w kształcie mostu.

Żerca III: Sypiemy popiół, byście ostawili ślady stóp Waszych.

Rozsypywany jest wkoło popiół.

Żerca IV: Łaźnie Wam czynimy dla obmycia i ręczniki czyste kładziemy!

Do misy nalewa się wody, a obok kładzie czysty ręcznik lniany.

Żerca I: Stawiamy wam jadło i napitek, abyście wspólnie z nami do uczty zasiedli.

Na rozłożonym czystym, białym obrusie, rozkłada się naczynia ze strawą i kładzie "osobne" łyżki.

Żerca I: Weźcie wszyscy żywi udział w wieczerzy ze zmarłymi! Pomnijcie dzieła waszych przodków i przywołajcie ich imiona.

Krąży kołacz i miód.

Żerca I: Nawie, Wele, Ojce, Dziady! Pamięć o Was żywa, mosty i proswiety i bdielniki poczyniliśmy, nie krzywdźcie więc nas, a opieką otoczcie, pomóżcie w życiu, gospodarstwie, w boju na lądzie i morzu! Żywi! Pomnijcie, że armia umarłych stoi za nami i patrzy w oczy nieprzyjaciołom naszym, ale patrzy też na nas, czyśmy godnie ich zastąpili i uczynki nasze dla Sławii ocenia.

Żerca I: Dziady przemówcie! My rzucim losy, by uwidzieć czy pomyślność przyniesie nam Wasza opieka, czy mścić się będziecie.

Żercy smarują ręce popiołem i kreślą na policzkach znaki, odsuwają wycinek darni i rzucają losy (drewienka pomalowane z jednej strony na czarno, z drugiej na biało) mamrocząc:

Dajcie nam wiedzę, dajcie nam mądrość, ukażcie nam przyszłość.

Ogłaszają wynik wróżby.

Żerca I: Krąg Zadrugi przetrwał, rozepnie się, lecz niech nie rozpadnie i trwa po wsze czasy.

Żercy otwierają krąg.

Żerca I: Dla uciechy Weli urządzamy igrzyska i tryznę!

Żercy symbolicznie urządzają zapasy.

Żerca I: Wam przodki dzięki składamy za wizytę, lecz odejdźcie już do Nawii i nie zazdrośćcie nam życia, bo i nam ono przeminie, lecz wszyscy żyć będziemy na wieki w Naturze, potomkach i dziełach naszych.

Żercy zjadają most z ciasta.

Żerca I: Zacznijmy pir, ucztę ku czci przodków. Sława Wam!!!